Como coño se puede cagarla tanto? Pues porque yo no lose, llevo metiendo la pata desde el dia en que nací, pero ahora ya es exagerado, o simplemente es que me siento terriblemente mal cuando lo hago, viene de repente el odio hacia mi seguido de un ataque de ansiedad. Creo que voy a tener que hablar con mis padres, porque, aunque es de bajo nivel todavia acabare mal, aunque tengo miedo que luego se enteren de mi nueva dieta, la de reducir al minimo la comida.
Noviembre ha empezado, ¿y sabes que? que se vaya a la putissima mierda! Que estoy harta, harta de ser quien soy, de sentirme como me siento, harta de todo, harta de ti!
Siento que voy a perderlo todo, que no podre salir de esto esta vez, que mi deseada rinoplastia no va a llegar, que mi nuevo "yo" que queria conseguir se ira a la mierda en cuestion de milessimas de segundo.
Que la monotonia no es nada buena, y menos cuando es un asco de rutina.
Que estoy harta de tener que aguantar a todas esas pavas lindas y yo aqui, pudriendome. Que son mis amigas, pero las odio, y me siento mal por eso. Las odio, las envidio, que estoy a su lado y me encantaria irme lejos sola a un rincon donde nadie me vea, aunque me lo este pasando de muerte con ellas.
Que nunca tendre nadie a mi lado, que nunca nadie va a quererme.
Me gustaria decir "ahora si que si" pero ni siquiera estoy motivada, solo asqueada. Asqueada de lo que soy , de lo que me he convertido , una gran masa de materia inutil. Encima tengo a tanto imbecil intentando hacerme tragar el polvo de sus zapatos ¿es que no se enteran que ya tengo suficiente con lo que me hago a mi misma?
Es curioso como la belleza se hace cada vez mas imprescindible en nuestra vida, como somos estúpidos humanos que sufrimos por ideales inalcanzables. Porque nunca seras asi, pero sigues soñando con tener una cara perfecta, un cuerpo diez y unos modales dignos de admirar.
Como te amargas todos los días, por una belleza subjetiva, como te alejas de todo el mundo, como te ocultas i lloras cada noche.
Pero ja m’he cansat, etsic fins als cullons, no deixare el pensament que tinc, doncs es imposible, vull agradar-me, vull agradar. Es tan patetic, pero estic caient cada dia més, no puc mirar-me, es tan depriment, soc tan depriment, odio aixo, odio no poder canviar.

No hay comentarios:
Publicar un comentario